De titel MONOMAAN verwijst naar de ‘monomane mens’: iemand die zich volledig vastbijt in één gedachte om emoties op afstand te houden. Toen Reinier geconfronteerd werd met een ernstige ziekte na de ontdekking van een hoofdtumor, werd muziek zijn houvast. Hij componeerde onafgebroken nieuwe nummers, waarbij creatie fungeerde als manier om grip te houden op angst en onzekerheid.
De titel krijgt ook een letterlijke lading. Door zijn ziekte raakte Reinier doof aan één oor en hoort hij sindsdien in mono in plaats van stereo. Deze fysieke verandering werd geen beperking, maar het startpunt voor een nieuwe muzikale benadering. MONOMAAN laat horen hoe een veranderde werkelijkheid kan leiden tot een andere, eigen klanktaal.
De voorstelling beweegt tussen uitersten: van indringende scènes over slapeloosheid, medicatie en hallucinaties tot energieke popsongs en verstilde, troostrijke nummers. REINDIER schakelt moeiteloos tussen kwetsbaarheid en levenslust, waardoor een veelzijdig muzikaal verhaal ontstaat dat zowel persoonlijk als universeel aanvoelt.
