We aanbidden de paralympiër die goud wint. We vieren de overlever die de marathon loopt. We koesteren het simpele verhaal dat tegenslag een keuze is: wie écht wil, die wint. Maar wat gebeurt er met de overgrote meerderheid die geen inspirerende wending meemaakt? Die elke dag opnieuw hun leven reconstrueren rondom pijn, zonder happy ending in zicht?
In De Rots doorbreekt Lotte Bakker de stilte. In een interdisciplinaire dialoog van tekst, live elektronische soundscapes en korrelige jeugd fragmenten, wordt de abstracte binnenwereld van chronische pijn en Cerebrale Parese tastbaar. Het is een zoektocht naar de ‘en-en’ ervaring: hoe verhoud je je tot een lichaam dat je steeds in de steek laat, terwijl je ambitie vooruit wil? Hoe blijf je overeind als ‘beter worden’ geen optie is?
De Rots is een rauw, muzikaal en soms ontwapenend grappig portret over levend verlies. Maar het is bovenal een handreiking. Het laat zien dat er schoonheid schuilt in het oncomfortabele en dat we, juist in onze kwetsbaarheid, niet alleen hoeven te staan. Een voorstelling die de rouw niet wegpoetst, maar de ruimte geeft die het verdient – en waarin we elkaar vinden in de kunst van het struikelen. Omdat we allemaal, op onze eigen manier, het leven op onze schouders dragen. Maar misschien is dat juist wat ons verbindt.
