Cameron Carpenter is een fenomeen. Het Duitse blad Die Zeit omschreef hem als ‘een gevallen engel die het orgel zijn zondigheid teruggeeft’. Maar deze ‘punk-organist’ is een rasmuzikant die het uiterste uit zichzelf en zijn instrument haalt – met zijn handen én zijn razendsnelle voeten. Carpenter laat het orgel klinken zoals je het nooit eerder hoorde. In Samy Moussa’s A globe itself infolding schept hij met het orkest een hypnotiserende klankwereld dichter bij elektronische muziek dan bij klassiek, om van fantasy en science fiction nog maar te zwijgen.
In Heather Pinkhams Nowhere and No-When soleert pianist (en piloot) Ralph van Raat. En ook dit werk heeft iets onaards. Het stuk bevat een NASA-opname van kosmische lichtgolven, omgezet in geluid. Bonus: Pinkham gaf de noten een verborgen boodschap mee voor eventueel buitenaards leven, vergelijkbaar met de beroemde Golden Record aan boord van ruimteschip Voyager I.
