Kort na zijn dood in 1942 raakte de voor het naziregime naar de Verenigde Staten gevluchte Alexander von Zemlinsky in vergetelheid. Zijn broeierig tonale werken werden overschreven door de naoorlogse avant-garde. Tot in 1977 juist Eine florentische Tragödie opnieuw uitgevoerd werd. De eenakter op basis van een toneelstuk van Oscar Wilde over de Florentijnse koopman Simone die zijn vrouw betrapt met Prins Guido markeerde Zemlinsky’s wederopstanding, maar werd vervolgens zelf nog maar zelden uitgevoerd.
Nu vindt Eine florentische Tragödie een concertante plek als sluitstuk van een programma dat turbulent begint met Brahms’ Tragische Ouvertüre en Rachmaninoffs gestoei met het Dies Irae-thema in zijn Dodeneiland. De vijfdelige maatsoort van dit werk zou gebaseerd zijn op het roeiritme van Charon die de Styx oversteekt. Ondanks alle tragiek eindigt Ein florentische Tragödie prachtig bitterzoet.
