In hun broekzak vinden Karlijn en Bram een klein lapje stof, dat bij elke uitvouw groter wordt. Zo groot dat je er zelfs in kan verdwijnen. Met die lap vullen Karlijn en Bram de hele ruimte. Van plat naar bol, en van leeg naar vol. Soms voel je je zo superklein en even later juist weer heel erg groot. De lap wordt een tent om in te fluisteren of een hoge toren waarin ze de drang om te zingen niet kunnen onderdrukken: heel zacht én lekker luid!
Acteur Bram van Helden vindt in hele gewone dingen een bron van verwondering over het leven. Dat sluit goed aan bij de belevingswereld van peuters en hun ouders. Voor Karlijn Hamer zijn dreumesen en peuters de gedroomde toeschouwers: “Ze kijken met hun lichaam, en alles heeft de potentie om door hen tot theater te worden verheven.”
